ครั้นหลวงปู่กินรีได้ละสังขารไป เมื่อวันที่ ๒๖ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๒๓ หลวงพ่อชาจึงรับเป็นธุระในการจัดงานประชุมเพลิงศพของหลวงปู่กินรี ท่านได้ระดมพระเณรวัดหนองป่าพงและวัดจากสาขาต่างๆ รวมถึงศิษยานุศิษย์ทั้งหลายให้มาร่วมแรงร่วมใจกันจัดเตรียมงานประชุมเพลิงศพ

ต้นปีพ.ศ. ๒๕๓๕ หลวงพ่อชามีอาการทรุดลงอย่างหนักคณะแพทย์จึงได้นิมนต์หลวงพ่อเข้ารับการรักษาที่ รพ.สรรรพสิทธิประสงค์ จากเส้นเลือดอุดตัน ร่วมกับภาวะไตวายเฉียบพลัน แต่หลังจากรับการรักษา อาการก็ยังไม่ดีขึ้น จนกระทั่งคืนวันที่ ๑๕ มกราคม ๒๕๓๕ หลวงพ่อได้ละสังขารไปด้วยอาการสงบ

การจาริกไปเผยแผพุทธธรรมในตะวันตกที่ประเทศอังกฤษและฝรั่งเศส เริ่มขึ้นในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๒๐ ในปีนั้นหลวงพ่อพ่อชามีสิริอายุ ๕๘ ปีเต็ม เป็นพรรษาที่ ๓๘ ในโอกาสนี้หลวงพ่อได้เขียนบันทึกเอง และได้ถ่ายทอดปรากฏการณ์ในส่วนลึกของใจออกมาเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นครั้งแรกซึ่ท่านเรียกมโนธรรมนั้นว่า “ธรรมปรากฏ”

สถาบันพระมหากษัตริย์ไทยและคณะสงฆ์ไทย ได้ให้การอุปถัมภ์และคุ้มครองพระพุทธศาสนา ด้วยการทำนุบำรุงศาสนาใน ๔ มิติ คือบำรุงศาสนธรรม อุปถัมภ์ศาสนบุคคล บันดาลดลศาสนวัตถุ ทำนุศาสนพิธี

ในช่วงบ่ายของวันจันทร์ที่ ๘ มีนาคม พ.ศ. ๒๔๙๗ หลวงพ่อชาพร้อมคณะเดินธุดงค์ถึงชายป่าดงดิบอันหนาทึบ ที่ชาวบ้านในสมัยนั้นเรียกว่า “ดงหนองป่าพง” ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านก่อเกิดของหลวงพ่อประมาณ ๒-๓ กิโลเมตร

การปลีกวิเวกตามป่าเขาลำเนาไพร ถ้ำ หรือป่าช้า เป็นโอกาสที่พระกรรมฐานจะได้ฝึกฝนตนเอง ขัดเกลากิเลส และฝึกจิตให้สงบระงับ โดยการใช้ธรรมชาติเป็นอุปการณ์การศึกษา เพื่อพิจารณากายกับจิตตัวเองตามธรรมชาติ

หลวงพ่อชาได้แสดงกตเวทิตาธรรมต่อบุพการีของท่านโดยในสมัยที่ท่านอุปสมบทใหม่ๆ กำลังขะมักเขม้นเรียนนักธรรม โยมบิดาได้ป่วยหนัก แต่หลวงพ่อก็ตัดสินใจทิ้งอนาคตการศึกษาปริยัติธรรมของท่านไว้เบื้องหลังเพื่อกลับบ้านไปดูแลรักษาพยาบาลโยมบิดาผู้มีความภูมิใจอย่างยิ่งที่ลูกชายได้เดินเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์